W WARSTWACH GLEBY LEŻYMY PŁYTKO _ wystawa Bartłomieja Flisa

Nie zawsze to, co znajduje się pod powierzchnią, należy do przeszłości. Czasem to, co wyłania się spod powierzchni – z gleby, z pamięci, z wyobraźni – okazuje się zapowiedzią
tego, co dopiero ma nadejść. Najnowsza wystawa Bartłomieja Flisa „W warstwach gleby
leżymy płytko” prezentowana w Galerii Willa w Łodzi uruchamia archeologię wyobraźni –
proces, w którym rzeczy stają się symptomami, a nie rekonstrukcją. Posługując się językiem
malarstwa i quasi-rzeźbiarskiej materii, artysta nie odsłania przeszłości taką, jaka była, lecz
projektuje jej możliwe narracje, rzucając jednocześnie pytanie: co pozostanie po nas, gdy
nasze formy życia obrócą się w osad czasu?

Bartłomiej Flis to artysta, który bada rzeczywistość z perspektywy antropologa i poety
zarazem. Nie interesuje go malarstwo w klasycznym znaczeniu – traktuje je raczej jako
sposób rozwarstwiania doświadczenia i zapisu pamięci w materii. Jego prace powstają
pomiędzy rzeźbą a obrazem, na styku gestu i struktury, emocji i formy. Od wczesnych
realizacji, takich jak „Giganci” (Clay Warsaw, 2023), po wspólny projekt z Magdaleną
Abakanowicz „Rzeczy, które zakopaliśmy, rosną” (BWA Warszawa, 2025), eksplorował
tematy cielesności i pamięci, ukazując monumentalne, acz wieloznaczne figury ludzkie. W najnowszej ekspozycji odwraca tę perspektywę na korzyść mikrologii – zamiast bohaterów
przybliża ślady, resztki i echa istnienia. Jego „archeologia wyobraźni” ma charakter gestu
artysty-geologa, który wydobywa organiczne pozostałości z powierzchni współczesności,
ożywiając historię po katastrofie.