KWIATY WYMIESZAŁAM Z ZIEMIĄ WSZĘDZIE

Ziemniak tak powszechny, że niemal przeźroczysty. Jednak, kiedy przyjrzeć się bliżej, to roślina pełna kontekstów. Już u zarania jego obecności w Europie stał się gestem kolonialnej przemocy. Jego dalsza droga prowadziła przez pałacowe ogrody, gdzie starano się nie dopuścić do jego upowszechnienia. Gdy wreszcie dotarł do ludu, stał się ostatnim ratunkiem głodujących „słabych” i wykluczonych. Dzięki swoim niewielkim wymaganiom, mógł być uprawiany w najmniej przyjaznych środowiskach, także w rejonach dotkniętych konfliktem. W latach 30. jego uprawy uczyli się młodzi pionierzy z organizacji He-Chaluc w zlokalizowanym na Grochowie kibucu. Ziemniak to nadzieja na nowy początek. Początek, który bierze się z brudu, ziemi, gliny i ciężkiej pracy. Zazwyczaj pracy kobiet. Gest zbieraczki widzimy przede wszystkim jako gest kobiecy. Dlatego w swoich rozważaniach postanowiłyśmy spojrzeć na ziemniaka z kobiecej perspektywy. Bowiem to w kobiecym ciele pokłada się podobną nadzieję na nowy początek. Być może dlatego kobiety potrafią spojrzeć na tę roślinę w inny, czuły sposób; dostrzec w niej nieoczywiste piękno. To samo piękno i delikatność, jaką ma w sobie kobiece ciało, na którym spoczywa odpowiedzialność zachowania ciągłości pokoleń. Kobiety – podpory. Kariatydy. Sięgamy więc po kobiecą poezję jidysz, czytamy ją polom kartoflanym, a całość wystawy utrzymujemy w kolorach ziemniaczanych kwiatów.

W kwietniu zasadziłyśmy na Jazdowie małe poletko z trzema różnymi odmianami ziemniaków: Red Sonia, Ricarda i Omega. Podczas otwarcia zapraszamy na wspólne wykopki i mały ziemniaczany poczęstunek.

Tytuł wystawy to fragment wiersza Celii Dropkin „Czerwony kwiat”.